Przedwiośnie 🌿

 Jest taki moment w roku, którego nie ma w kalendarzu. Nie ma swojej daty, nie ma święta, nie ma nawet pewności, że w ogóle nadejdzie. A jednak zawsze przychodzi. Cicho, niemal nieśmiało. W powietrzu jest jeszcze zima, ale już nie ta sama. Śnieg, jeśli jeszcze leży, wygląda jakby sam nie był pewien swojej roli. I właśnie wtedy koty zaczynają się zmieniać.

 Nie dzieje się to nagle. Kot nie wstaje pewnego dnia i nie oznajmia światu, że oto nadeszło przedwiośnie. Kot nigdy niczego nie oznajmia. Kot po prostu zaczyna siadać inaczej. Trochę bliżej okna. Trochę dłużej patrzy. Trochę bardziej w milczeniu.

 Przez całą zimę kot jest stworzeniem wnętrza. Jest ciepłem, ciężarem, spokojem. Jest zawinięty w kłębek, jakby chciał udowodnić, że świat może istnieć bez ruchu. Leży na kaloryferze jak mały, futrzany dowód na to, że najważniejsze rzeczy są proste. Oddycha powoli, jakby zsynchronizowany z rytmem domu. I człowiek, patrząc na niego, zaczyna wierzyć, że nic się nie zmieni.

 Ale przedwiośnie jest zdradliwe. Ono nie przychodzi z hukiem. Ono przychodzi spojrzeniem kota. Najpierw są okna. Kot siada na parapecie i patrzy w świat, który jeszcze nie zdecydował, czym chce być. Na drzewach nie ma liści, ale coś już się w nich dzieje. W gałęziach jest napięcie, którego nie widać, ale które można poczuć. Kot to czuje. Jego uszy poruszają się niemal niezauważalnie, jak anteny nastawione na sygnał, którego człowiek nie potrafi odebrać.

 Może to ptaki. Może to zapach ziemi, która zaczyna oddychać. A może coś starszego. Coś, co pamięta każdy kot, niezależnie od tego, czy urodził się na podwórku, czy na miękkiej poduszce w mieszkaniu na trzecim piętrze. Kot w przedwiośniu nie jest już tylko mieszkańcem domu. Jest obserwatorem granicy. Granicy między tym, co było, a tym, co dopiero nadejdzie.

 Czasem podchodzi do drzwi. Nie po to, żeby wyjść. Po to, żeby sprawdzić. Stoi przez chwilę, nieruchomo, jakby nasłuchiwał czegoś po drugiej stronie. Jakby ktoś go wołał. Nie głosem, którego można usłyszeć, ale czymś bardziej pierwotnym. Czymś, co nie potrzebuje słów.

 Człowiek patrzy na to i myśli, że kot chce wyjść na dwór. Ale to nie do końca prawda. Kot nie chce wyjść. Kot chce wiedzieć.

 Bo przedwiośnie jest pytaniem. Jest pytaniem o to, czy świat znów zacznie żyć. Czy zimowe milczenie było końcem, czy tylko przerwą. Czy coś się obudzi.

 Kot zna odpowiedź wcześniej niż człowiek. Widać to w jego ruchach. W tym, że zaczyna mniej spać. Że nagle interesuje się światłem, które wpada przez okno pod innym kątem niż jeszcze tydzień temu. Że jego cień na podłodze wygląda inaczej. Dłużej. Wyraźniej.

 Czasem kot siada na środku pokoju i patrzy w pustkę. Człowiek myśli, że kot patrzy na nic. Ale kot nigdy nie patrzy na nic. Kot patrzy na coś, co dopiero się wydarzy.

 W przedwiośniu kot przypomina, że świat nie jest stały. Że wszystko jest w ruchu, nawet jeśli tego nie widać. Że pod powierzchnią pozornej ciszy coś zawsze się przygotowuje. Czeka.

 Może dlatego koty wydają się wtedy bardziej obecne. Bardziej czujne. Jak strażnicy czegoś niewidzialnego. Jakby pilnowały momentu przejścia. A człowiek, patrząc na kota siedzącego w oknie, zaczyna rozumieć coś, czego wcześniej nie potrafił nazwać. Że nadzieja nie przychodzi z wielkimi gestami. Nie przychodzi z fanfarami. Przycho­dzi w ciszy. W spojrzeniu. W drobnej zmianie, której prawie nie widać.

 Przychodzi wtedy, gdy kot przestaje spać i zaczyna patrzeć w świat, który jeszcze nie istnieje, ale który już jest nieunikniony. Bo koty wiedzą. Zawsze wiedziały. I może właśnie dlatego przedwiośnie zaczyna się nie wtedy, gdy topnieje śnieg. Zaczyna się wtedy, gdy kot po raz pierwszy w tym roku siada w oknie i patrzy tak, jakby coś wracało.