Kot perski uważany jest za jedną z najstarszych ras kotów. Jak sama nazwa wskazuje pochodzi on z Persji, czyli terenów dzisiejszego Iranu. Jedna z teorii mówi, koty te pojawiły się w Europie już w XIII wieku wraz z rycerzami wypraw krzyżowych. W XVII wieku koty perskie zostały sprowadzone do Włoch i Francji, a następnie przybyły do Anglii. Ich wielkim wielbicielem miał być podobno już Ludwik XVII.
Choć przez wieki były to koty towarzyszące na dworach arystokracji, to wbrew pozorom nie wymagają wielkich luksusów, a jedynie czasu i miłości opiekunów. Ich charakter pod wieloma względami jest nietypowy. Mają o wiele mniejszy instynkt łowiecki niż inne rasy, dobrze dogadują się z psami i prawie w ogóle nie miauczą. Przodkowie obecnych kotów perskich byli hodowani na dworach królewskich, często byli także ulubieńcami arystokratów. Były gwiazdami pierwszej wystawy kotów w londyńskim Crystal Palace w 1871 roku. W tym czasie w Anglii powstawały pierwsze kluby miłośników rasy. Na przełomie XIX i XX wieku rasa pojawiła się pierwszy raz w Stanach Zjednoczonych, gdzie od razu zdobyła dużą popularność.
Warto uczciwie przyznać, że przodkowie obecnych persów znacznie różnili się od obecnie żyjących przedstawicieli rasy. O ile dziś trudno sobie wyobrazić, by ktoś pomylił charakterystyczny pyszczek persa z jakimkolwiek innym kotem, kilkaset lat wcześniej nie było to tak oczywiste. Pierwotnie koty perskie były wyższe i szczuplejsze. Ich obecny wygląd jest dziełem hodowców, którzy ukształtowali rasę, celowo uwypuklając rozpoznawalne cechy.
W Polsce koty perskie pojawiły się jeszcze przed II Wojną Światową. Burzliwe lata wojny i zarzucenie hodowli doprowadziły do niemal całkowitego wyginięcia rasy. Na szczęście po zakończeniu krwawych wydarzeń hodowla tych eleganckich kotów na terenie naszego kraju zaczęła się sukcesywnie odbudowywać.
Kot perski nie jest typowym niezależnym kocim samotnikiem. Potrzebuje do szczęścia towarzystwa i miłości swojego opiekuna lub rodziny. Nie będzie więc dobrym wyborem dla osoby spędzającej dużo czasu poza domem. Jest spokojny, niehałaśliwy, nie wdrapuje się na meble ani ich nie niszczy. Nie jest też zainteresowany podgryzaniem roślin ani zrzucaniem doniczek z parapetu. Będzie więc idealnym towarzyszem dla spokojnego domatora ceniącego sobie porządek.
Jeżeli marzysz o eleganckim kocie, o wyjątkowym charakterze i niezwykłej inteligencji, pers może być doskonałym wyborem. Persy nie sprawiają większych problemów wychowawczych, jednak jego piękne futro wymaga codziennego czesania. Nie można na pewno powiedzieć, że jest to kot niewymagający nakładu pracy. To, jak często konieczne jest solidne czesanie, zależy jednak od konkretnego kota. W praktyce zdarzają się także koty, które wystarczy czesać 3-4 razy w tygodniu i takie, które potrzebują rozczesywania kołtunów nawet dwa razy dziennie. Przy tak częstych zabiegach nie warto oszczędzać na szczotkach i grzebieniach, dlatego polecamy zaopatrzyć się od razu w szczotki i grzebienie dobrej jakości. Niestety, przy tak długiej sierści linienie jest czasami wręcz spektakularne.
Komentarze
Prześlij komentarz