Nie ma na to gotowo艣ci. Nawet je艣li serce wie, 偶e nadchodzi czas po偶egnania, nigdy nie jest w stanie si臋 naprawd臋 przygotowa膰. Bo jak przygotowa膰 si臋 na cisz臋 po mruczeniu, na puste miejsce na fotelu, na brak 艂apek stukaj膮cych o pod艂og臋? 艢mier膰 zwierzaka, cho膰 cz臋sto bagatelizowana przez tych, kt贸rzy nigdy nie mieli futrzanego przyjaciela, jest prawdziw膮 strat膮. Tak膮, kt贸ra boli g艂臋boko, cicho i d艂ugo. Kot odchodzi zawsze po swojemu. Cicho, bez dramat贸w, jakby chcia艂 powiedzie膰: „Nie p艂acz, ja tylko id臋 tam, gdzie ju偶 nie boli”. I cho膰 w pierwszej chwili dom wydaje si臋 dziwnie obcy, po jakim艣 czasie zaczynamy zauwa偶a膰, 偶e jego obecno艣膰 zosta艂a, ale ju偶 w inny spos贸b. W 艣wietle poranka, kt贸re wpada przez to samo okno, przy kt贸rym lubi艂 siedzie膰. W kocu, na kt贸rym jeszcze d艂ugo zostaj膮 czarne w艂oski. W odruchu, gdy odruchowo nalewasz wody do miseczki, kt贸ra ju偶 stoi pusta. Zwierz臋ta ucz膮 nas 偶ycia, cierpliwo艣ci, czu艂o艣ci, codziennych d...
Komentarze
Prze艣lij komentarz